Bu Çocuk Aç Beyler

Elleriniz tutar ekmek
Elleriniz dokunur her türlü ete
Bu çocuk aç beyler
Tanımaz etin tadını
Bilmez makarnanın kokusunu
Gülmeyi bilmez
Bakamaz gözünüze,  tanımaz sizi
Ama bu çocuk aç beyler
Öfkede bilmez, sevgide
Çünkü bu çocuk aç beyler
O yalnızca açlığı bilir
Sizin bilmediğiniz açlığı
Siz pamuklu döşeğinizde yan gelip yatarken  
Ve tıkınırken meşhur lokantalarınızda
Bahisler tutuşurken borsalarınızda
Bu çocuk ölecek yarın başını yasladığı o duvarın dibinde
Ya siz diğer beyler
Siz sadece üzüleceksiniz
Ve görünce televizyondaki boyalı kahramanlarınızı
Unutacaksınız bu çocuğun acısını
Unutacaksınız kendi açlığınızı
Ama bu çocuk ölecek yarın
Ve sonra başka başka çocuklar doğacak
Sizinkine benzeyen
Ama ölecekler yine sevgiden ve barıştan uzak
O açlık ülkesinde
Ah be çocuk
Sana bakan gözler utansın
Ve kırılsın sana uzanan eller
Ama sana söz çocuk sana söz
Dokunacaksın bir gün kirletilmemiş tertemiz ekmeğine.

Halil Doğan